غـلاطـیـان فصل ۳ (ترجمه تفسیری)

  نجات فقط از راه ایمان  

  ۱ ای غلاطیان نادان، کدام جادوگر اینچنین شما را افسون کرده است؟ مگر این شما نبودید که وقتی مرگ مسیح را برایتان تشریح کردم، آنچنان مجذوب شدید که گویی همان لحظه او را با چشم خود بر صلیب میدیدید؟   ۲ بگذارید یک سوال از شما بکنم: آیا شما روحالقدس را از راه اجرای احکام شریعت یافتید، یا از راه شنیدن و ایمان آوردن به مژده انجیل؟   ۳ چرا فکرتان را به کار نمیاندازید؟ شما که قبلا با حفظ احکام مذهبی نتوانستید از نظر روحانی مقبول خدا گردید، چگونه تصور میکنید که اکنون از همان راه میتوانید مسیحیان روحانیتری باشید؟   ۴ شما که اینقدر زحمات را در راه انجیل متحمل شدید، آیا حالا میخواهید همه را دور بریزید؟ پس در واقع بیهوده زحمت کشیدید!   ۵ باز میخواهم از شما بپرسم که خدا به چه دلیل روحالقدس را به شما عطا میکند و در میان شما معجزات انجام میدهد؟ آیا در اثر اینست که شما شریعت را حفظ میکنید؟ یقیناً نه! علت اینست که شما قلباً به مسیح ایمان آوردهاید.   ۶ در این مورد بگذارید «ابراهیم» را مثال بیاورم: خدا زمانی او را بی گناه به حساب آورد که به وعدههای او ایمان آورد.   ۷ از اینجا به این نکته پی میبریم که در نظر خدا، فقط ایمان ما مطرح است. در نتیجه، فرزندان واقعی ابراهیم آنانی هستند که به خدا ایمان حقیقی دارند.   ۸و۹ علاوه بر این، در کتاب آسمانی پیش بینی شده بود که خدا غیر یهودیان را نیز بر اساس ایمانشان خواهد پذیرفت. از اینرو، خدا در همان زمان در این مورد با ابراهیم سخن گفت و فرمود: «همه آنانی را که مانند تو، به من ایمان داشته باشند، از هر ملتی که باشند، مورد عنایت خود قرار خواهم داد.» بنابراین، هر که به مسیح ایمان آورد، از همان برکت و لطف الهی که نصیب ابراهیم گردید، برخوردار خواهد شد.   ۱۰ همچنین، کسانی که میخواهند بوسیله اجرای دستورهای شریعت نجات یابند، زیر لعنت خدا قرار دارند؛ زیرا در تورات چنین آمده است: «ملعون باد کسی که حتی یکی از دستورهای کتاب شریعت را بشکند.»   ۱۱ در نتیجه، روشن است که هیچکس نمیتواند از راه حفظ شریعت و قوانین مذهبی، مورد قبول خدا واقع شود. یکی از انبیا نیز گفته است: «فقط کسی نجات مییابد که به خدا ایمان داشته باشد.»   ۱۲اما روش «شریعت» با روش «ایمان» تفاوت بسیار دارد. مطابق روش «شریعت» انسان زمانی نجات مییابد که تمام احکام شریعت را بدون هیچ نقصی انجام دهد.   ۱۳ اما مسیح، لعنتی را که در اثر گناهان ما بوجود آمده بود، بر خود گرفت و ما را از هلاکتی که این روش «شریعت» پدید آورده بود، رهایی بخشید، روشی که انجامش غیر ممکن بود. بلی، مسیح، لعنت ما را بر خود گرفت، زیرا در تورات آمده است: «ملعون است هر که به دار آویخته شود.» (عیسی مسیح نیز به دار صلیب آویخته شد.)   ۱۴ اکنون خدا میتواند همان برکتی را که به ابراهیم وعده داده بود، بوسیله عیسی مسیح به غیر یهودیان نیز عطا فرماید. اکنون همه ما مسیحیان میتوانیم روحالقدس موعود را از راه همین ایمان بدست آوریم.

  شریعت نمیتواند وعدۀ خدا را باطل سازد  

  ۱۵ برادران عزیز، حتی در زندگی روزمره ما، اگر کسی پیمان و قرارداد امضا کند و یا وصیت نامهای تنظیم نماید، دیگر هیچکس نمیتواند آن را باطل کند و یا تغییری در آن بدهد.   ۱۶ به همین ترتیب، خدا نیز به ابراهیم و به «فرزند» او وعدههایی داد. توجه داشته باشید که خدا نفرمود این وعدهها را به «فرزندان» او خواهد داد، که منظور یهودیان باشد؛ بلکه فرمود که وعدهها را به فرزند او عطا خواهد کرد، که منظور عیسی مسیح است.   ۱۷ حال مقصودم اینست: وعده و پیمان خدا مبنی بر نجات بشر توسط ایمان، که خدا آن را نوشت و مهر کرد، بوسیله ده فرمان و شریعت که چهارصد و سی سال بعد از آن روی کار آمد، به هیچ وجه باطل نشد و تغییر نیافت.   ۱۸ اگر قرار میشد نجات از راه اجرای دستورهای مذهبی حاصل شود، مسلماً این روش نجات با روشی که ابراهیم از طریق آن مقبول خدا گشت، تفاوت پیدا میکرد. زیرا تنها کاری که ابراهیم انجام داد، پذیرفتن وعده خدا بود.   ۱۹ پس در اینصورت، خدا شریعت را به چه علت عطا کرد؟ شریعت در واقع بعد از وعدههای خدا عطا شد تا به انسان نشان دهد که احکام خدا را نگاه نمیدارد و گناهکار است. اما روش «شریعت» فقط تا زمان آمدن مسیح میبایست ادامه یابد، یعنی همان «فرزندی» که خدا به ابراهیم وعده داده بود. در اینجا فرق دیگری نیز وجود دارد: خدا شریعت و احکام خود را توسط فرشتگان به موسی عطا کرد تا او نیز آن را به مردم بدهد.   ۲۰ اما خدا وعده خود را به ابراهیم بطور مستقیم داد، بدون اینکه واسطهای در کار باشد، واسطهای مانند فرشتگان یا موسی.   ۲۱ پس به این ترتیب، آیا احکام خدا با وعده او متضاد است؟ هرگز! اگر ما میتوانستیم با اجرای شریعت و احکام آن نجات بیابیم، دیگر لازم نبود که خدا راه دیگری برای آزادی از چنگال گناه به ما نشان دهد، زیرا کتاب آسمانی میفرماید که همه ما در چنگ گناه اسیریم.  ۲۲ تنها راه آزادی برای همه ما اینست که به عیسی مسیح ایمان آوریم.

  با ایمان، از شریعت آزاد و فرزند خدا میشویم  

  ۲۳ پیش از آمدن مسیح، همه ما در زندان موقت احکام و قوانین مذهبی بسر میبردیم، و تنها امید ما این بود که نجات دهنده ما عیسی مسیح بیاید و ما را رهایی بخشد.   ۲۴ اجازه بدهید این مطلب را طور دیگری شرح دهم: احکام الهی همچون لَلِهای بود که از ما مراقبت میکرد تا زمانی که مسیح بیاید و ما را از راه ایمان، مقبول خدا سازد.   ۲۵ اما اکنون که مسیح آمده، دیگر نیازی به لَلِه یعنی احکام و شریعت نداریم.   ۲۶ زیرا همگی ما در اثر ایمان به عیسی مسیح فرزندان خدا میباشیم؛   ۲۷ و همه ما که تعمید گرفتهایم، جزئی از وجود مسیح شدهایم و مسیح را پوشیدهایم.   ۲۸دیگر فرقی نمیکند که یهودی باشیم یا غیر یهودی، غلام باشیم یا آزاد، مرد باشیم یا زن؛ زیرا همه ما مسیحیان در عیسی مسیح یکی هستیم؛   ۲۹ و اکنون که از آن مسیح شدهایم، فرزندان واقعی ابراهیم میباشیم و در نتیجه، تمام وعدههایی که خدا به ابراهیم داد، به ما نیز تعلق میگیرد.