رومـیـان فصل ۹ (ترجمه تفسیری)

  قوم واقعی خدا  

  ۱و۲و۳ ای برادران یهودی من! ای قوم من اسرائیل! چقدر مشتاقم که به عیسی مسیح ایمان آورید. من بخاطر شما بشدت اندوهگینم و دائماً دردی جانکاه در وجود خود احساس میکنم، حتی حاضرم خودم از نجات محروم شوم تا شما نجات یابید. عیسی مسیح شاهد است و روحالقدس میداند که این را راست میگویم.   ۴ خدا شما را مورد لطف خاص خود قرار داده است، اما شما هنوز هم مایل نیستید به او گوش دهید. او شما را بعنوان قوم مخصوص و برگزیده خود تعیین کرد؛ با ابر درخشنده جلال خود، شما را در بیابان هدایت نمود؛ و برکات خود را به شما وعده فرمود. او شریعت و احکام خود را به شما بخشید تا اراده او را برای زندگی خود بدانید؛ مراسم عبادت را نیز به شما آموخت تا او را پرستش کنید و وعدههای عالی به شما عطا فرمود.   ۵ مردان بزرگ خدا، اجداد شما بودند. مسیح نیز که اکنون بر همه چیز حاکم است، از لحاظ طبیعت بشری خود، مانند شما یهودی بود. خدا را تا ابد سپاس باد!   ۶ پس آیا خدا در انجام وعدههای خود به یهودیان کوتاهی کرده است؟ هرگز! زیرا این وعدهها به کسانی داده نشده که فقط از پدر و مادر یهودی متولد میشوند، بلکه به آنانی داده شده که براستی یهودیاند.   ۷ کافی نیست که شخص از نسل ابراهیم باشد؛ همه آنانی که از نسل ابراهیم هستند، فرزندان حقیقی او نیستند. کتاب آسمانی نیز میفرماید که گرچه ابراهیم فرزندان دیگری هم داشت، اما وعدههای خدا فقط به پسر او اسحاق و نسل او مربوط میشود.   ۸ این نشان میدهد که تمام فرزندان ابراهیم، فرزندان خدا نیستند، بلکه فقط آنانی فرزند خدا هستند که به آن وعده نجات که به ابراهیم داد، ایمان بیاورند.   ۹ زیرا خدا به ابراهیم فرموده بود: «سال آینده، به تو و به سارا پسری خواهم بخشید.»   ۱۰-۱۳ سالها گذشت و این پسر بزرگ شد و با دختری به نام ربکا ازدواج کرد. ربکا دو قلو آبستن شد؛ اما پیش از آنکه بزاید، خدا به او فرمود پسری که اول بدنیا بیاید، خدمتگزار برادر دوقلوی خود خواهد شد. در کتاب آسمانی در این باره اینگونه آمده است: «من اراده کردهام که یعقوب را برکت دهم و نه عیسو را.» خدا این را پیش از تولد این دو کودک فرمود، یعنی قبل از آنکه آنها عملی خوب یا بد انجام دهند. این امر ثابت میکند که کار خدا طبق تصمیمی بود که از ابتدا گرفته بود. بلی، خدا این تصمیم را بخاطر اعمال آن دو کودک اتخاذ نکرد، بلکه فقط به این علت که چنین اراده کرده بود.   ۱۴ پس چه بگوییم؟ آیا خدا از روی بی انصافی عمل میکرد؟ هرگز!   ۱۵ او یکبار به موسی فرمود: «اگر بخواهم با کسی مهربان باشم، با او مهربان خواهم بود؛ و اگر بخواهم بر کسی رحم کنم، بر او رحم خواهم کرد.»   ۱۶ بنابراین، برکات خدا به خواهش یا کوشش مردم به آنان عطا نمیشود، بلکه به کسانی عطا میشود که خدای رحیم انتخاب کرده باشد.   ۱۷ فرعون، پادشاه مصر، نمونه دیگری از این واقعیت است، خدا به او فرمود که سلطنت مصر را فقط به این دلیل به او بخشیده است تا قدرت عظیم خود را علیه او نشان دهد و تمام دنیا نام عظیم و الهی او را بشنوند.   ۱۸ پس میبینید که خدا بر بعضی رحم میکند و بعضی دیگر را نامطیع و سرسخت میسازد، فقط به این دلیل که چنین اراده فرموده است.   ۱۹ ممکن است بپرسید: «اگر چنین است، چرا خدا انسانها را برای اعمالشان سرزنش میکند؟ مگر ایشان میتوانند کاری خارج از اراده و خواست او انجام دهند؟»   ۲۰ اما سوال اصلی این است که: «تو ای انسان، کیستی که از خدا ایراد میگیری؟» آیا صحیح است که مخلوق به خالق خود بگوید: «چرا مرا چنین ساختی؟»   ۲۱ آیا کوزه گر حق ندارد از یک خمیر، ظرفی زیبا برای مصارف عالی و ظرف دیگری برای مصارف عادی بسازد؟   ۲۲ آیا خدا حق ندارد خشم و قدرت خود را بر ضد آنانی که شایسته نابودیاند، نشان دهد، یعنی بر ضد آنانی که با صبر بسیار گناهانشان را تحمل میکند؟   ۲۳و۲۴ و آیا او حق ندارد کسان دیگری از جمله ما را، که از پیش برای مشاهده جلالش آماده ساخته بود، چه از یهود و چه از غیر یهود، دعوت کند تا عظمت جلال او را ببینیم؟   ۲۵ پیشگویی «هوشع نبی» را بیاد آورید! خدا به زبان این نبی میفرماید که برای خود فرزندان دیگری اختیار خواهد کرد که از قوم او، بنی اسرائیل نیستند؛ و با اینکه آنان قبلا مورد مهر او نبودند، اما از آن پس ایشان را محبت خواهد نمود؛   ۲۶ و بت پرستانی که خدا قبلا درباره ایشان گفته بود که «شما قوم من نیستید»، اکنون آنان را با عنوان جدیدی میشناسد: «فرزندان خدای زنده!»   ۲۷ «اشعیای نبی» درباره یهودیان میگوید که حتی اگر قوم اسرائیل به اندازه دانههای شن کنار دریا زیاد باشند، فقط تعداد کمی از آنان نجات خواهند یافت.   ۲۸ زیرا «خداوند بسرعت و از روی انصاف، به اعمال مردم جهان رسیدگی کرده، ایشان را مجازات خواهد نمود.»   ۲۹ همین نبی در جای دیگری از کتاب خود میگوید که اگر خداوند قادر متعال بر یهودیان ترحم نمیکرد، تمام ایشان هلاک میشدند، همانگونه که مردم شهرهای سدوم و عموره همگی هلاک شدند.